Jest rok 1974, w którym Stowarzyszenie stać jeszcze na wykrzesanie sił do zorganizowania wystawy zbiorowej i indywidualnej Waldemara Wydmucha oraz na pokaz przezroczy, ale daje się już zauważyć spadek aktywności człon­ków SMFA. Powód jest oczywisty: brak własnego lokalu, przez kilkanaście lat organizowanie zebrań w rożnych miej­scach mógł zniechęcić nawet najbardziej zaangażowanych członków. Spotkania czwartkowe, które przechodzą do tra­dycji, na przestrzeni tych kilkunastu lat odbywały się aż w 11 miejscach, co nie sprzyjało stabilizacji.
W sierpniu 1974 r. czołowa postać Stowarzyszenia – Stanisław Niedźwiecki, który był Honorowym Członkiem SMFA, zwany Nestorem Jeleniogórskiej Fotografii – odchodzi na zawsze. Jego śmierć dodatkowo pogłębia kryzysowe nastroje w SMFA.
Ostatnie zebranie SMFA odbywa się 17 lutego 1975 r. Uczestniczą w nim: Danuta Bielicka-Korcz, Tadeusz Dziedzicki, Jan Kotlarski, Jan Korcz, Wacław Narkiewicz, Mieczysław Obałek i Waldemar Wydmuch – najwytrwalsi, którzy szukają jeszcze wyjścia z tej trudnej sytuacji.
Szczęśliwym trafem udaje się znaleźć rozwiązanie: jest nim fuzja z Grupą „Gama-74”, która działa przy Jelenio­górskim Ośrodku Prasowym. W skład tej grupy wchodzą: Józef Maciej Bożek – jej lider, Juliusz Bagiński, Krzysztof Korczyki, Wiktor Jaworski, Jacek Mazur, Roman Hryciów, Henryk Piecuch i Zygmunt Trylański.
Wobec tego już 19 lutego 1975 r. odbywa się Walne Zebranie, na którym z połączenia SMFA i GAMY-74 rodzi się JELENIOGÓRSKIE TOWARZYSTWO FOTOGRAFICZNE które jest kontynuatorem SMFA, tyle że pod nową nazwą. To połączenie sprawia, że w JTF pojawiają się nowi członko­wie, zdecydowani do działania, pełni zapału i pomysłów. Z kolei ci najwytrwalsi z SMFA wnoszą spory bagaż odniesio­nych sukcesów artystycznych, jak i doświadczenia organizacyjnego. To połączenie mogło dać tylko pozytywny rezultat – organizacja jeleniogórskich fotoamatorów przeżywa swoją drugą młodość !
Odrodzoną jakby od nowa organizacją zrzeszającą jeleniogórskich fotoamatorów kieruje nowy zarząd w składzie: Józef Maciej Bożek – prezes, Mieczysław Obałek – wiceprezes, Grażyna Mroczkowska – sekretarz, Mieczysław Hładki- skarbnik, Krzysztof Korczyki – członek zarządu. Komisję Rewizyjną objęli: Regina Siemieńska, Waldemar Wydmuch i Zdzisław Gaj. Sąd Koleżeński przypadł w udziale: Tadeuszowi Dziedzickiemu, Janowi Kotlarskiemu i Wacławowi Narkiewiczowi.
JTF zaczyna działać tak samo jak za czasów SMFA – nadal bez własnego lokalu. Ale pomimo tego w zespole odczuwany jest optymizm, planuje się kolejne wydarzenia i cierpliwie czeka na własną, upragnioną siedzibę. Tymcza­sem zebrania JTF odbywają się w Ośrodku Prasowym – a to za sprawą Józefa Bożka, nowego prezesa, który w Nowinach Jeleniogórskich był fotoreporterem. Towarzystwo zostaje przyjęte do Federacji Amatorskich Stowarzyszeń Fotograficz­nych w Polsce, stąd o nim jest jeszcze głośniej w całej Polsce. Podnosi to jego prestiż i ułatwia współdziałanie z innymi stowarzyszeniami. Nowy okres cechuje duża dynamika działań. Rozpoczęto organizować tzw. plenery przemysłowe, spośród któ­rych największy rozgłos otrzymał plener zorganizowany w 1976 r. w Kopalni „Turów” w Bogatyni. Idąc za ciosem powodzenia JTF organizuje tam drugi plener w 1978 r. W obu plenerach dużą rolę odgrywają: Wiktor Jaworski z JTF i Jerzy Olek z Wrocławia – obaj jako Komisarze I pleneru oraz Józef Maciej Bożek i Jan Kotlarski – obaj z JTF jako Komisarze II pleneru. W łonie JTF powstaje grupa „Sektor”, łącząca najbardziej twórczo nastawionych członków JTF, tj: Wiktor Jawor­ski jako lider oraz Juliusz Bagiński, Jan Kotlarski i Zygmunt Trylański. Grupa ta w krótkim czasie po utworzeniu się przynosi sławę Towarzystwu i Jeleniej Górze. Ten fotograficzny „kwartet” był wówczas jedną z najmocniejszych pod względem artystycznym grup II połowy lat siedemdziesiątych w Polsce. Członkowie tej grupy zdobyli w międzynarodowym kon­kursie ” Wenus 77″ w Krakowie główne nagrody: Grand Prix – Zygmunt Trylański i Złoty Medal FIAP – Jan Kotlarski.
W roku 1977 JTF współorganizuje I Wojewódzki Przegląd Fotografii Amatorskiej, gdzie jego członkowie dają popis zbierania nagród. W tym też roku następuje przełomowe dla istnienia JTF wydarzenie, na które cierpliwie czekano 16 lat – Towarzystwo otrzymuje własną siedzibę, która mieści się przy Podwalu la. Lokal po remoncie i adaptacji do celów Towarzystwa (galeria, ciemnia, sekretariat) zostaje uroczyście otwarty w czerwcu 1978 r. Odtąd członkowie JTF mają nie tylko gdzie się spotykać, ale również – choć niewielkie – miejsce wystawiennicze, które od razu „ochrzczono” Galerią JTF, oraz zaplecze ciemniowe z pełnym wyposażeniem. JTF po raz pierwszy ma nie tylko swój stały adres ale i telefon, jakże ułatwiający kontakt ze światem.
Wraz z własną siedzibą kończą się „tułaczki” JTF po rożnych miejscach, przez co następuje jeszcze większe scalenie jeleniogórskich fotoamatorów. Nadal głównym przedmiotem fotografowania pozostają Karkonosze, którym są poświęcone plenery. O tym, że Karkonosze można fotografować i przedstawiać na fotografiach w przeróżny sposób dowodzi znakomita wystawa „Karkonosze wielorakie” z 1978 r.. z udziałem autorów z JTF i z Dolnego Śląska.
Wystawa ta dobitnie uświadomiła jak wiele możliwości fotograficznych interpretacji dają góry. Stąd pomysł na karkonoskie plenery pn. „Domek Myśliwski” – od nazwy zacisznego i uroczego schroniska, opodal schroniska „Samot­nia”. Podjęto postanowienie, że będą one odbywać się cyklicznie. Historia plenerów to ich 8 edycji w latach 1978-1990, to także wiele znakomitych fotografii, wspomnień i fotograficznych kontaktów. Z nową nazwą Towarzystwa kojarzone są takie nazwiska jak: Józef Maciej Bożek, Waldemar Grzelak, Piotr Komorowski, Janusz Moniatowicz, Jolanta Józe­fiak, Wojciech Zawadzki, Krzysztof Kuczyński, Ewa Andrzejewska, Janina Hobgarska czy Janusz Jaremen, którzy pój­dą drogą kariery zawodowej związanej z fotografią i rozstaną się z JTF.
Ale są też i tacy, którzy wstępują do JTF po jego reorganizacji, tj. Tadeusz Biłozor, Eugeniusz Budzyński, Jan Foremny, Teodor Gutaj, Krzysztof Leszczyński, Jerzy Wiklendt, którzy wraz z tymi, którzy są od samego początku w JTF, tj. z Waldemarem Wydmuchem i Wacławem Narkiewiczem, będą stanowić trzon JTF.
Jest też piękny przykład przywiązania do JTF w osobie Jolanty Wilkońskiej, która choć jest z Warszawy swoje fotograficzne życie dzieli pomiędzy członkostwem w JTF i Warszawskim TF. Góry i twórcza atmosfera w JTF sprawiają że po wstąpieniu do Towarzystwa odnosi ona swoje pierwsze sukcesy fotograficzne.
Przykładem, że w Jeleniogórskim Towarzystwie Fotograficznym można szerzej rozwinąć swoje artystyczne „skrzy­dła” jest fakt, że pierwszymi jego członkami, którzy na początku lat ’80 uzyskali status artysty są: Jan Kotlarski – przyjęty do ZPAF i Wiktor Jaworski, któremu tytuł artysty nadało Ministerstwo Kultury i Sztuki.
Lata 1975-1981 zaznaczają się wieloma działaniami i imprezami świadczącymi o istnieniu JTF i jego miejscu w jelenio­górskiej kulturze. Oprócz wystaw wspomnianej grupy „Sektor” i z turoszowskiego pleneru były też wystawy w Galerii JTF, min. „Rodczenko i inni – w fotomontażu radzieckiego konstruktywizmu” (1978); wystawy zbiorowe z plenerów ,Domek Myśliw­ski”, pejzaż Karkonoski ’ (1979). Członkowie JTF zaznaczyli też swoją obecność w wystawach fotograficznych w ramach II Festiwalu Amatorskiej Twórczości Artystycznej Krajów Socjalistycznych (Świeradów i Bolesławiec – 1980); w wystawie Jeleniogórskiego Środowiska Fotograficznego w Dreźnie, w ramach Dni Kultury PRL w NRD (1980).
Jan Kotlarski i Tomasz Olszewski uczestniczyli w sympozjum pt. „Fotografia Socjologiczna” w Bielsku Białej (1980). Odbyły się także plenery: zimowy w Karpaczu i jesienny Pod Łabskim Szczytem (1980), 4 wystawy z okazji Jubileuszu XX-Lecia JTF – „Dziecko”, „Portret i Akt”, „Pejzaż” i retrospektywna założycieli JTF (1981); druga część wystawy fotografików niemieckich „Drezno” w Galerii JTF (1981).
W owym czasie powstały też ważne wystawy autorskie: Jana Kotlarskiego – „Kamienna w fotografii”, „A jednak jesień”, „Obszary nadziei”; Józefa Bożka – „Ostańce”, „Obrazki z gór”; Tadeusza Dziedzickiego – „Fotogra­fia”; Waldemara Wydmucha – „Nasze dzieci”; Romana Hryciowa – „Annapurna”, „Dzieci Azji”; Tomasza Olszewskiego – „Idzie nowe”, „Godzina zero”‚; Jolanty Józefiak i Janusza Moniatowicza – „One”‚, Ryszarda Brawańskiego i Jerzego Zająca – „Zatrzymany czas”.
JTF organizował spotkania autorskie z artystami i piszącymi o fotografii. Dzięki temu członkowie JTF mieli okazję poznać osobiście: Witolda Dederkę, Janusza Kostrzewskiego, Jerzego Buszę, Jerzego Riegiela, Romualda Kłosiewicza, Jerzego Olka, Zenona Harasyma. Ciekawe prelekcje zaproponowali też sami członkowie JTF, tj: Tomasz Ol­szewski (kilkakrotnie), Andrzej Kaszycki, Krzysztof Leszczyński oraz wspólnie Jan Kotlarski i Tomasz Olszewski.
Były też organizowane konkursy na najlepsze fotografie czarno-białe i przezrocza oraz autorskie pokazy przezroczy. Wszystkie te działania dawały okazję do rozmów o fotografii, uczyły patrzenia na fotografie, kształciły gust i odbiór zdjęć.
Marzeniem Członków JTF było zorganizowanie cyklicznej ogólnopolskiej imprezy fotograficznej o tematyce górskiej. Stąd zrodził się pomysł na „Biennale Fotografii Górskiej”, którego pierwszą edycję w 1980 własnymi siłami przeprowadziło Towarzystwo, po czym imprezę przekazało do dalszego organizowania Wojewódzkiemu Domowi Kul­tury. O tym, że pomysł był trafiony świadczy fakt, że Biennale trwa do dzisiaj.

bookPoprzednia strona  bookNastępna strona